Loverboys werven steeds vaker via internet

COLUMN – Pas op, loverboys werven steeds vaker via het internet.’ Het zijn één van de veel gehoorde geluiden die de ronde doen als het over loverboys gaat. Het lijkt erop alsof we een  schokkende ontdekking hebben gedaan met de loverboys op het internet. Maar is dat beeld eigenlijk wel terecht. Nederland telt ruim 2.3 miljoen vrijgezellen en de aantal alleenstaanden in Nederland neemt alleen maar toe. Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) is één op de vijf Nederlanders boven de 18 jaar alleenstaand. Veel vrijgezellen zijn via datingsites actief op zoek naar een nieuwe liefde of naar de ware Jacob. Datingsites zijn hierdoor uitgegroeid tot een miljoenen business, waar zowel goede als slechte mensen zich ophouden. Het zijn echt niet alleen hardwerkende, eerlijke en betrouwbare mensen die via het internet op zoek zijn naar een nieuwe liefde. Ook pedofielen, verkrachters, serieverkrachters, oplichters en andere criminelen begeven zich op het wereld- wijde web. Zo vreemd is het dus niet dat de loverboy en pooier hier ook te vinden is. Waarom maken we er dan zo’n ophef over?

Zijn het niet de ouders die hier een rol in moeten spelen? We leren onze kinderen al jong dat ze niet met vreemde mannen mogen meegaan of dat ze geen snoepjes van vreemde mannen mogen aannemen. Jaren later als een meisje in de pubertijd zit, denken we blijkbaar of gaan we er vanuit dat ze zelfstandig genoeg is en zelf kan inschatten waar het gevaar op de loer ligt. We vinden onze dochter al zo volwassen en zelfstandig. Maar niets is minder waar. Pubers kunnen soms vrij lastig zijn en schoppen tegen alles en iedereen aan. Dat brengt de pubertijd nu eenmaal met zich mee. Er is een gevecht aan de gang tussen afhankelijkheid enerzijds en een zelfstandig bestaan anderzijds. Ze hebben geen zin in school, ze spijbelen, willen werken en geld verdienen, laat thuiskomen en niet eten wat de pot schaft. Ouders zijn in deze periode juist de belangrijkste sturende factor. We letten op spijbelgedrag en laten hen weten dat school belangrijk is om verder te komen in het leven. Maar onze kinderen leren over de gevaren van het internet en hoe ze met het internet moeten omgaan, vergeten we voor het gemak.

Veel pubers hebben een eigen computer inclusief webcam op hun slaapkamer. De jeugd zit massaal op de ‘social media sites’ zoals Twitter en Facebook. Maar ook vooral op Hyves, waar ontblote en half onblote lichaamsdelen door jonge meisjes en jong volwassenen publiekelijk worden getoond. Ook MSN is een  site waar jongeren ongehinderd webcambeelden met elkaar kunnen uitwisselen. Ouders hebben vaak geen idee wat hun kinderen op internet uitspoken. Sterker nog: de pubers weten vaak nog beter wat er op de digitale snelweg te vinden is dan de ouders zelf. Tijdens de thema-avond loverboys die onlangs werd uitgezonden, was de afdeling mensenhandel van de politie Rotterdam-Rijmond aanwezig. Een internetrechercheur van dit korps liet zien hoe de loverboys via Hyves te werk gaan. Met verslaggeefster Anne Mar maakte hij een profiel aan om loverboys te lokken. Binnen een korte tijd had ze 269 vrienden. De vraag is echter of dit loverboys waren of gewoon players die alleen op seks uit waren. Door ons alleen op sites als Hyves te richten, verliest men een aantal andere zaken uit het oog.

Wie denkt dat men met voorlichting over de ‘social media’ meisjes voldoende kan voorlichten over de gevaren van loverboys slaat de plank finaal mis. Loverboys hoeven zich niet per se op Hyves te richten, maar zitten overal. Ook waar je ze niet verwacht. Of misschien wel juist waar je ze niet verwacht. Toen ik in 2007 afstudeerde op het onderwerp ‘Loverboys als mediahype’ onderzocht ik ook een aantal televisie uitzendingen. Het programma 4 in het land maakte destijds een uitzending over de toen nog 18-jarige Kevin die een hyvespagina had gemaakt om loverboy-slachtoffers te helpen. Ik wilde wel eens een kijkje nemen op die hyvespagina en vrijwel meteen gingen de alarmbellen rinkelen bij de jongens die lid waren. Waarom zou een doodnormale jongen lid willen worden van een hyvespagina tegen loverboys. Ik besloot contact te leggen met een jongen en die naar mijn MSN te halen. Het was meteen raak: hij bleek een pooier te zijn uit de Haagse Geleenstraat. Dit roept de vraag op in hoeverre deze anti-loverboys-websites veilig zijn of in hoeverre deze websites het meisjes niet nog verder in moeilijkheden brengt.

Wie denkt dat we hiermee alles hebben gehad moet ik teleurstellen. Loverboys zitten overal: in de kroeg, in discotheken, bij verenigingen, bij vrienden, familie of ze hangen gewoon wat rond op straat. Net zoals je ze in het echte leven overal kan tegenkomen, zo is dat ook op het wereldwijde web. We kunnen de loverboy op elke site tegenkomen. Zelfs op de sociale nieuwssites zoals Ekudos waar men eigen nieuws kan plaatsen, nieuws uit de media extra onder de aandacht kan brengen en waar men met elkaar kan discussiëren over de onderwerpen uit het nieuws zijn pooiers actief. Dan heb ik het niet over de jonge loverboy met een allochtone achtergrond, maar over de autochtone Nederlandse pooier die al tegen de vijftig loopt. Na 24 jaar met het onderwerp bezig te zijn, kan ik de pooier nog steeds niet direct herkennen. Hoe reëel is het dan om te verwachten dat anderen dat moeten wel kunnen? Hoe zou men iets moeten herkennen waarvan men niet weet dat het bestaat? Wie verwacht überhaupt dat er pooiers van middelbare leeftijd zijn die op de sociale nieuwssites actief zijn? Niemand toch? Maar ze zijn er wel degelijk.

De vraag is echter waar de verantwoordelijkheid van ouders begint en waar deze eindigt. We laten onze kinderwagen toch niet voor een winkelcentrum staan terwijl we zelf rustig gaan winkelen? Dan weten we dat ons kind gestolen kan worden en dat onze baby iets heel ergs kan overkomen. Maar waarom laten we onze puberdochter dan wel alleen hun gang gaan op het wereldwijde web zonder te weten wat zich daar allemaal afspeelt? Als een dier in het dierenrijk zijn jong alleen laat of zelfs heeft verstoten, wordt het opgevreten door de wilde dieren. Zo is het met de mensen ook. Zolang we niet op onze kinderen letten, ligt het gevaar op de loer. Kunnen we daar alleen de loverboy de schuld van geven? Ik denk het niet. De loverboy grijpt alleen zijn kansen, daar waar niet op het kind wordt gelet. Maar zolang de ouders de waarheid niet onder ogen zien en niet zien dat ze hun verantwoordelijkheid moeten nemen, zal dit probleem blijven voortduren.

Auteur: Fleurtje van Schaik

[!] Opmerkingen aan redactie?

Bezig met verzenden, Een ogenblik geduld AUB...

Onderwerp:	Fout Gebroken Link Suggestie Taalkundige correctie Vraag Anders
Uw tekst: