De federale gerechtelijke politie Mechelen (België) heeft in samenwerking met Europol en politiediensten uit heel Europa negentien van de 27 bendeleden naar wie een onderzoek was ingesteld, op kunnen pakken. Afgelopen dinsdag werden meerdere invallen gedaan waarbij de arrestaties zijn verricht.

De aanleiding voor de grootschalige aanpak was een ware veldslag die, op 4 augustus 2011 rond tien uur ’s avonds, in het provinciaal domein Vrijbroekpark aan de rand van Mechelen, plaatsvond. Twee mannen werden daar aangevallen door een groep van ongeveer vijftien Oost-Europese, Tsjetsjeense en Georgische mannen die –naar later bleek- lid waren van een rivaliserende bende. Zij mishandelden de twee zodanig dat die zware steekwonden opliepen. Ze konden nog wel op eigen kracht naar het ziekenhuis komen maar niet worden verhoord. De inmiddels bij de horecagelegenheid gearriveerde politie, trof, behalve een ravage, niets aan dat wees op een massale vechtpartij. Enige tijd later kon de politie vijf verdachten aanhouden waarna uit onderzoek en verhoor is gebleken dat de vechtpartij een vooropgezet plan was en dat betrokkenen uit heel Europa waren gekomen om hier aan mee te doen. De verdachten komen uit Frankrijk, Italië, Hongarije, Tsjechië, Georgië, Tsjetsjenië en Rusland maar zijn vermoedelijk allemaal van Oost-Europese afkomst. De reden van het gewelddadig treffen licht in de machtsstrijd die rivaliserende bendes voeren. Twee rivaliserende clans, T’bilissi en Kutaisi vechten om de macht en territoria voor hun criminele activiteiten. De Russische en Georgische clans gaan hierbij letterlijk de grenzen over.

Van de negentien verdachten die in beeld kwamen bij het onderzoek naar de bendes, zouden acht betrokken zijn bij het incident in Mechelen.

Gezellig onderonsje op het Leidseplein met Big Willem van Boxtel, die samen met leden van No Surrender een terrasje pakte, en een AT5-verslaggever. ‘Ik ben terug in de motorwereld en het bevalt me goed!’, zegt Big Willem, de president van de jonge Motorclub No Surrender. Big Willem van Boxtel kennen we natuurlijk omdat hij jarenlang de voorman was en een van de oprichters is van de Hells Angels in Nederland. In 2004 moest hij echter weg bij zijn oude vertrouwde Hells Angels omdat hij verdacht zou zijn geweest van het beramen van een aanslag op Willem Holleeder, iets wat hij altijd ontkend heeft. Nu ontkent Van Boxtel ook in Bad Standing uit de Hells Angels te zijn gezet. Big Willem hield zich daarna jarenlang buiten het motorgewoel, maar sinds kort leidt hij dus No Surrender.

Big Willem vertelt de AT5-verslaggever geen vrees te hebben voor eventuele conflicten met andere motorclubs. Ook zegt hij dat het verstandiger is om voorlopig geen clubhuis in Amsterdams te vestigen. ‘Zo slim ben ik natuurlijk ook wel weer’, zegt hij. ‘Ik heb burgemeester Van der Laan een paar keer ontmoet, eigenlijk wel een sympathieke kerel. Maar het is een hele rechtlijnige man, dus ik denk niet dat het  slim is voor ons om een club hier te beginnen. Het heeft weinig zin om iets op te bouwen als je direct daarna weer weg moet’, aldus Big Willem van Boxtel.

Zaterdagavond  23 augustus 1997. Een warme zomeravond in het vredige Overijsselse plaatsje Beckum. De familie Meijerink, woonachtig in de rustige Borgelinkstraat, leidt een kalm en comfortabel leven. Vader Alouis is timmerman, zijn echtgenote werkt in de verpleging. Samen hebben zij  twee zonen van twaalf en zestien en een dochter van vijf. Het gezin heeft een uitgebreid sociaal leven; vader en moeder staan bekend als heel prettige mensen en ze zijn geliefd in de kleine dorpsgemeenschap. De grootste hobby van Alouis is de sport, met name het voetbal. Hij is leider van een jeugdteam, waar zijn oudste zoon voetbalt. Het leven van het Beckumse gezin kabbelt voort. Maar de gebeurtenissen van die nacht  zullen daar voor altijd een eind aan maken.

Als de 16-jarige zoon rond een uur in de nacht thuis komt, hoort hij op de oprit uit een openstaand raam een doordringend gegil komen. Tot zijn grote schrik realiseert hij zich, dat het zijn moeder moet zijn; het raam is van de ouderslaapkamer in het huis. Hij loopt zo snel als hij kan naar binnen, maar treft onmiddellijk in de garage zijn vader vader aan. Alouis ligt hevig bloedend op de grond. Als de jongen zijn weg naar boven vervolgt, treft hij ook zijn moeder zwaargewond aan, badend in het bloed in bed en niet meer aanspreekbaar. In paniek rent de 16-jarige jongen de straat op en slaat alarm. In allerijl worden de twee gewonden naar het ziekenhuis vervoerd. Maar voor vader Alouis mag de hulp niet meer baten. Hij overlijdt een maand later aan zijn verwondingen.
Moeder overleeft het geweld en herstelt langzaam. Haar herinnering aan die avond is zij kwijt.

Het onderzoek naar de gewelddadige overval verloopt moeizaam. Er is niets uit het huis gestolen, dus een roofoverval is uit te sluiten. Dan zou het een afrekening moeten zijn. Maar de Meijerinks hadden geen vijanden, met niemand ruzie, geen geheimen. Een motief ontbreekt totaal. Een ander scenario komt in het onderzoek naar voren. Bizar, maar niet onaannemelijk. Aanleiding voor de mishandeling zou kunnen liggen in een incident, twee weken voor de fatale overval. Andreas K., een bekende uit de Enschede sekswereld, wordt door een aantal mannen  meegenomen en mishandeld. Tevens wordt hem te kennen gegeven dat de aframmeling een waarschuwing is, de mannen zullen terug komen. De 22-jarige Andreas, die werkzaam is in een van de dan talrijke Enschedese seksclubs, zou tienduizenden guldens achterover hebben gedrukt.  Dat geld moet terug komen, anders …. Blijkbaar lukt het Andreas niet om het bij elkaar te krijgen, of hij denkt dat het allemaal wel los loopt. Maar het toeval wil, dat de moeder van K. woonachtig is in dezelfde straat als de familie Meijerink en dat haar zoon daar vaak verblijft. Aangezien de woningen in de Borgelinkstraat erg veel op elkaar lijken, zou het dus goed kunnen dat de daders in de nacht van 23 op 24 augustus 1997 het verkeerde huis zijn binnengevallen – en de ‘verkeerde’ mensen hebben afgetuigd. Met alle gevolgen van dien.

In het onderzoek naar de gewelddadige overval worden vier verdachten aangehouden. Eén van hen is Bennie S. Tijdens zijn aanhouding door een Arrestatieteam (AT) slaat het noodlot opnieuw toe. S. heeft blijkbaar enkele lopende meningsverschillen met onderwereldfiguren en hij houdt er rekening mee dat die hem wat aan willen doen. Om die reden slaapt hij met een vuurwapen binnen handbereik.  Als het AT probeert binnen te vallen, lukt dat in eerste intantie niet; de deur gaat niet in. Het raam wel, maar dat kost tijd en het overweldigende verrassingseffect vermindert. Bennie wordt wakker en is er onmiddellijk van overtuigd dat zijn criminele vijanden hem komen liquideren.  Als eerste ‘man’ gaat de 28-jarige Allegonda Gremmer het pand  binnen, de andere AT-ers volgen. Als zij de trap op rent, ziet Bennie S. alleen schimmen. Hij schiet, en door een ongelooflijk noodlottig toeval treft hij het eerste – en tot op heden laatste – vrouwelijke AT-lid dodelijk. Net boven haar kogelvrije vest, onder haar gezichtsscherm. Allegonda, een alom geliefde en sportieve jonge vrouw, overlijdt ter plekke. Haar vriend, ook politieman, zal zich later met zijn dienstwapen van het leven beroven.  En wrang als het is: na de dood van Allegonda Gremmer, naar wie in Rotterdam een straat is vernoemd, worden AT’ers uitgerust met een speciale  bescherming voor de tot dan toe ‘open’ hals.

De rechters verwerpen het verweer van Bennie S., dat hij in de hectische en onoverzichtelijke situatie niet kon opmaken dat de indringers van de politie waren en het niet op zijn leven hadden gemunt. Zodra hij dat wel zag, legde hij zijn wapen neer en liet zich onmiddellijk boeien. S. krijgt levenslang. Voor betrokkenheid bij de mishandeling van het echtpaar Meijerink is onvoldoende bewijs, daarvan wordt hij vrijgesproken. Ook de overige arrestaties, ondermeer van twee portiers in sekshuizen, leiden niet  tot oplossing van de zaak. Het dossier Beckum lijkt definitief te worden gesloten. Anno 2013, zestien jaar na dato, is het nog altijd onduidelijk wie en waarom de familie Meijerink slachtoffer is geworden van zoveel geweld.

Een interessante tip, vorig jaar december, leidt echter  tot heropening van de zaak. Een fulltime onderzoeksteam wordt samengesteld en met de nieuwste forensische technieken worden de  sporen van destijds opnieuw onderzocht. Dat leidt tot meerdere invallen in woningen in Duitsland, begin van de week. Op zich niet zo vreemd; veel Nederlanders die in de grensstreek wonen kiezen voor een huis  in Duitsland.

Het scenario van de persoonsverwisseling lijkt nog steeds een valide motief. De nieuwe tip die is binnengekomen zou hier mogelijk ook op wijzen. Maar de zaak is nog steeds niet bepaald ‘rond.’ De politie vermoedt dat er nog altijd mensen zijn die, vanuit (vroegere) kennis over de sekswereld van Enschede, meer weten. Voor de tip die leidt tot de aanhouding van de daders, looft de hoofdofficier van Justitie in Oost-Nederland een beloning uit van €15000 euro.

Hij laat niets maar dan ook niets over het ‘straatnieuws’ (red: lees onbevestigde bronnen) dat Youssef Lkhorf en Rida Bennajem op 18 oktober 2012 in het barretje van het Antwerpse hotel Crowne Plaza, in zijn vermeende opdracht Najib Bouhbouh hebben doodgeschoten. Benaouf Adaoui zou volgens onze bronnen eveneens meer opheldering kunnen geven over het invalide schieten van Youssef Benssalam (27 juni 2012), en de liquidaties van Redouan Boutaka (22 april 2012), Saïd Amhaouch (12 februari 2010) en Hassan Ait Khouda (24 september 2008).

In de Nieuwe Revu van de week komen nog meer namen aan bod van hoofdrolspelers binnen deze zogenoemde ‘Marokkaanse Onderwereldoorlog’. Het artikel maakt nog eens extra duidelijk dat Benaouf Adaoui vanuit meerdere kanten voor zijn leven moet vrezen. Vooral van lui die zichzelf tot de uiterst gewelddadige groep rond de crimineel Gwenette Martha rekenen. Op 22 februari 2013 werd Benaouf Adaoui in Rotterdam aangehouden met twee doorgeladen vuurwapens, valse paspoorten en een pak geld. Inmiddels is hij daarvoor veroordeeld tot één jaar cel, wat hij relatief veilig uit kan zitten in de zwaar beveiligde EBI in Vught.

Voor de liquidatie Youssef Lkhorf en Said el Yazidi zijn inmiddels twee van de zeven verdachten opgepakt, te weten Adil Adouchbak en Anouar Benhadi. Deze laatste had daags voor zijn arrestatie onder zijn bijnaam ‘Popeye’ uitvoerig telefonisch contact met de redactie van Camilleri. Hij wilde wel zijn verhaal doen, maar wilde dat eerst overleggen met zijn advocaat Peter Plasman. Het TGO heeft tevergeefs Camilleri gesommeerd de IP gegevens af te staan van ene King, een persoon die heel wat informatie in de reacties hier achter liet, en waar we nu met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid van mogen aannemen dat dit Benaouf Adaoui is geweest.

In de Nieuwe Revu staat dat uit tapgegevens is gebleken dat Benaouf Adaoui amper een maand na het wild west tafereel in de Amsterdamse Staatsliedenbuurt stelt : “Iedereen in dit conflict gaat stuk voor stuk worden geliquideerd.” Laat dit nu exact dezelfde frase zijn die bovengenoemde King veelvuldig gebruikte in zijn teksten op Crimesite Camilleri. Het Nieuwe Revu artikel ligt met deze wellicht profetische uitspraak van Benaouf Adaoui als titel vanaf vandaag in de winkel.

vlnr Youssef Lkhorf, Said el Yazidi, Benaouf Adaoui, Rida Bennajem en Najib Bouhbouh

Afpersingsproces ‘Briard’ ligt even stil, maar dat wil niet zeggen dat er niets gebeurt op de achtergrond. Afgelopen week vonden er verhoren plaats in rechtbank Rotterdam middels een zogenaamde videoconferentie. Enkele advocaten van verdachten waren daarbij aanwezig om vragen te stellen aan Jessica van Boven, de (officeel ex-) vrouw van Remko van Lent. Daarnaast verhoorde de politie enkele getuigen, waaronder misdaadverslaggever Bas van Hout van Panorama. Van Hout schrijft deze week in Panorama:

Het strafproces tegen Harry Stoeltie. en Donald Groen. haalde eind mei even alle media. Remko van Lent verklaarde tijdens dat proces dat hij in 2005 toenmalig officier van Justitie Fred Teeven, Willem Holleeder en Dick Vrij samen met Panorama’s misdaadverslaggever Bas van Hout in Café Danzee in Zandvoort had gezien. Dat zou heel opmerkelijk zijn geweest, omdat Holleeder in 2006 werd opgepakt voor het afpersingsproces, waarin hij werd veroordeeld tot negen jaar celstraf. Teeven was de aanklager in die zaak. Waarom Van Lent dit verklaarde, is nog steeds een groot vraagteken. Was het een slip of the tongue of wilde hij interessant doen? In ieder geval leidde zijn bewering tot een onderzoek  van justitie; ook misdaadverslaggever Bas van Hout werd gebeld.

Bas van Hout: “Vijf korte vragen,” stelt rechercheur A. van de Nationale Recherche me gerust. Hij heeft opdracht gekregen van de officier van justitie om getuigen te horen.
Dat mag telefonisch: “Het gaat over de ontmoeting in Zandvoort.”
“Dat vermoedde ik al,” zeg ik cynisch.
“Volgens de getuigenverklaring van Remko van Lent voor de rechtbank in het Briard-proces zou Teeven in 2005 een ontmoeting hebben gehad met Dick Vrij, Willem Holleeder en u. Dat zou zijn gebeurd in Café Danzee, in Zandvoort. Kent u Café Danzee?”
“Ja.” “Bent u daar weleens geweest?”
“Ja.” “Heeft u Fred Teeven daar ooit gezien?”
“Nee.”
“Heeft u Holleeder daar ooit gezien?”
“Ja, twee keer.”
“Dan eigenlijk een overbodige vraag: heeft u Holleeder en Teeven daar ooit samen gezien?”
“Als dit symptomatisch is voor de kwaliteit van kroongetuige Remko van Lent, dan kunt u zijn hele getuigenverklaring in het Briard-proces tegen Hells Angels-topman Harry S. door de plee spoelen.” De rechercheur lacht schamper.

Het antwoord is inderdaad overbodig. Ik heb Teeven en Holleeder nooit samen gezien. Met de onbegrijpelijke verklaring van Remko lijkt er zand te komen in de motor van het megaproces waar justitie zo hoog op heeft ingezet.

Ook Serge van Lent weet het zeker: “Willem Holleeder heeft nooit een ontmoeting gehad met Fred Teeven in mijn zaak. Dat zou ik hebben geweten. Teeven is weleens in de zaak geweest. Als bezoeker. Hij had zijn hond op het strand uitgelaten of zo, en gewoon iets gedronken.”

Serges verontwaardiging is overtuigend. “Mijn broer Remko is een fantast, een leugenaar.Ik wist alles wat er gebeurde in mijn café. En dan zou ik het weten als Holleeder, Vrij, Teeven en jij hier een ontmoeting hadden gehad. Ik was altijd in de zaak, Remko was er zelden. Nee, als die zaak drijft op de betrouwbaarheid van mijn broer, dan is die strafzaak de Titanic…”

Lees meer in de Panorama van deze week.

Ian kwam in 2005 in het leven van Michelle Mooij. Wat als een mooi sprookje begon eindigde in een macabere horrorfilm. De destijds 27-jarige Ian blijkt een bezitterige en gewelddadige bruut te zijn. Meer dan eens mishandeld hij in de periode 2005 tot 2010 Michelle Mooij zowel mentaal als fysiek. Hij verkracht haar zelfs regelmatig op zo’n wijze, dat dit onweerlegbaar in de categorie sadisme kan worden gekwalificeerd. Meer dan eens knipt Ian SIM-kaarten, bankpassen en (telefoon)kabels door om zijn vriendin te vernederen en sociaal te isoleren. Als Ian de zoveelste computer en GSM kapot heeft gegooid, besluit Michelle Mooij in een spyshop een cameraatje te kopen. Daarop legt ze heimelijk een van zijn gewelddadige woede-uitbarstingen vast en gaat ze ermee naar de politie om weer eens aangifte tegen Ian te doen. Dit keer met onweerlegbaar bewijs.

De rechter veroordeeld Ian tot een gevangenisstraf voor het door hem Michelle Mooij aangedane leed. Voor iedereen onbegrijpelijk neemt ze hem na zijn straf weer in huis. Wellicht dat de ietwat perfectionistische Michelle Mooij de nobele gedachte koesterde dat Ian toch in haar levensplaatje moest kunnen passen? Niemand kan het Michelle Mooij meer vragen. Op 17 januari 2010 zegt Ian wakker te zijn geworden in hun 4 hoog appartement in Alkmaar. Hij zag haar volgens eigen zeggen hangen aan een riem in de woonkamer aan een lampenhaak. Hij verliet rustig de flat, ging vervolgens naar zijn ouders en liet hun via 112 aan de politie melden, dat Michelle zelfmoord zou hebben gepleegd terwijl hij lag te slapen. Ian zou niets hebben gemerkt van de ‘zelfmoordactie’ van Michelle Mooij, die volgens autopsie ergens tussen 06:00 en 10:00 uur moet hebben plaatsgevonden.

Die dag komt, zonder te weten dat er wat aan de hand is, moeder Alice Mooij nietsvermoedend bij de flat van haar dochter aan. Ze ziet dat de gordijnen potdicht zitten en dat er politie aanwezig is. Al snel wordt haar duidelijk gemaakt dat haar dochter is overleden. Volgens een eerste versie van de aanwezige politie zou Michelle Mooij dood op bed zijn aangetroffen. Drie dagen later wordt genuanceerd dat Michelle zich zou hebben verhangen. Naar oordeel van de politie een ‘simpele’ zelfmoord. Het plaats delict is door de politie meteen aangemerkt als zelfmoordlocatie, waardoor er niet meteen sporenonderzoek is gedaan zoals dat gebruikelijk is bij moord of doodslag. Een alerte schouwarts weet ter plekke verder teloor van eventuele bewijzen tegen te gaan. Hij maakt van de zaak een ‘zelfdoding onder verdachte omstandigheden.’ Men doet daarop zo dan toch goed mogelijk nader forensisch onderzoek.

De ouders van Michelle Mooij – die de inhoud en strekking kennen van maar liefst 5 aangiftes van hun dochter tegen Ian – zijn met stomheid geslagen, dat de zaak wordt afgedaan als een zelfmoord. Vooral Ian’s gelaten weglopen van hun aan een riem hangende dochter, krijgen ze qua bitterheid niet weg gekauwd. Ian is al die tijd nimmer als verdachte door de politie gehoord. “Hij heeft haar niet uit die positie gehaald, wat ieder ander wel zou hebben gedaan,” aldus haar verbouwereerde vader Martin Mooij. Wat volgt is een juridisch touwtrekkerij waarbij de ouders van Michelle Mooij via een artikel 12 procedure het Openbaar Ministerie (OM) via de rechter moet dwingen de zaak te onderzoeken. Als moordzaak. Zelfs de politiek gaat zich ermee bemoeien. Toenmalig VVD-Kamerlid Jeanine Hennis-Plasschaert stelt in de tweede kamer nog vragen over de zaak Michelle Mooij aan staatssecretaris van Veiligheid en Justitie Fred Teeven. Dan besluit het Gerechtshof in Amsterdam toch dat er een nieuw onderzoek moet komen naar de verdachte omstandigheden waaronder Michelle Mooij ruim drie jaar geleden op 24-jarige leeftijd om het leven kwam.

29 augustus 1985 – 17 januari 2010

Wanneer de ouders van Michelle Mooij horen dat er een nieuw onderzoek komt na die drie jaren, geven ze in de media deze reactie: “Enerzijds zijn we opgelucht en blij dat het Gerechtshof dit besluit heeft genomen. Maar anderzijds weten we dat dit allemaal weer een enorme wissel op ons leven gaat trekken. Vanaf dit moment moeten we ons weer helemaal opladen voor een nieuwe periode waarin de dood van onze dochter centraal staat.” Het Arrondissementsparket Noord-Holland liet gisteren weten: “Politie en justitie hebben vandaag in aanwezigheid van een rechter-commissaris in Alkmaar een zogeheten reconstructie uitgevoerd in een zaak uit 2010. In januari van dat jaar werd het stoffelijk overschot van Michelle Mooij aangetroffen in haar woning in Alkmaar. Het eerdere onderzoek leverde geen bewijs op dat sprake is geweest van een misdrijf. Daarop is de zaak geseponeerd. Nabestaanden hebben bezwaar gemaakt tegen die beslissing. Het hof heeft in april 2013 opdracht gegeven nog een aantal zaken nader te onderzoeken. Zo is opdracht gegeven tot het uitvoeren van een reconstructie om te kijken of alsnog achterhaald kan worden wat zich precies in de woning heeft afgespeeld. De reconstructie heeft vandaag plaatsgevonden.”

NB: Op 24 oktober 1985 wordt een andere 28-jarige Michelle Mooij uit Zutphen, met 15 messteken doodgestoken gevonden bij het pompstation in Warsnveld waar zij werkzaam was. Pas jaren later werd deze zaak heropend, waarna op 10 februari 2004 door het Gerechtshof te Arnhem vier mensen voor haar dood zijn veroordeeld.

In de nacht van donderdag op vrijdag kreeg de politie enkele meldingen van buurtbewoners binnen die meerdere schoten hadden gehoord. Aangesnelde agenten vonden toen wel enkele kogelhulzen, maar geen bijbehorend slachtoffer. Een passant merkte de volgende vroege ochtend het ontzielde lichaam op. De politie gaat uit van een afrekening in het criminele circuit, hetgeen mogelijk aansluit bij tips van anonieme tipgevers, die insinueren dat Frank Iesberts het aan de stok zou hebben met een groep in onze hoofdstad actieve criminele Ieren.

Het bleek een schot in de roos want de Gouden Tip werd doorgegeven door een Nederlander. Deze herkende in de –zeer goed gelijkende- tekeningen de 31-jarige Obrison Cartagena Correa. De Colombiaan bleek enige tijd in Nederland verpoosd te hebben samen met nog twee landgenoten. Zij waren door Colombiaanse drugskartels op strafexpeditie gestuurd omdat een partij van 200 kilo cocaïne spoorloos was verdwenen. De partij was via de haven van Antwerpen ingevoerd maar daarna verdwenen. De Colombianen moesten uitzoeken wie hiervoor verantwoordelijk waren en ‘gepaste maatregelen’ treffen.

Allereerst worden daarop de Nederlanders, die bij de deal betrokken waren, met een bezoek vereert. Zij sturen de drie vervolgens door naar een Belgische organisatie. De 78-jarige Griek Eleftherios Papadatos die de leiding heeft over de organisatie zou de partij hebben laten weghalen en tegen zijn Nederlandse partners hebben gezegd dat de container leeg was. De Griek die in het Antwerpse Schipperskwartier uitbater is van een louche café met de naam Banana’s, wordt samen met zijn compagnon Carl P. door de Colombianen ontvoert nadat de heren lucht krijgen van het verhaal. Beide Belgen worden echter vrijgelaten en het drietal richt zich wederom tot de Nederlanders.

Dezen hebben het intussen helemaal gehad met de bedreigingen aan hun adres en besluiten dat het tijd is de Colombianen een lesje te leren om zo van ze af te komen. Ze nemen Obrison Cartagena Correa te grazen, schieten hem neer en steken hem in brand. De politie treft zelfs bijtwonden aan op zijn lichaam.

Na onderzoek heeft de federale politie de afgelopen weken twee Nederlanders aangehouden, waarvan één in Spanje, die worden verdacht van betrokkenheid bij deze moord, die enige gelijkenis vertoont met de in Nederland bekende BBQ moord. Behalve de twee Nederlanders zit ook de Griek Papadatos vast. Hij wordt niet verdacht van betrokkenheid bij de moord maar wel van cocaïnehandel. Meerdere aanhoudingen worden niet uitgesloten.

Ook is dezelfde tape, die is gebruikt bij het vastbinden van de vrouw, gevonden in het huis van Momand. Behalve een vingerafdruk op de tape is celmateriaal gevonden op het lichaam van de bejaarde vrouw. Het is echter volgens de advocaat niet voldoende vast komen te staan dat dit materiaal afkomstig is van Momand. De advocaat pleit dan ook voor een onderzoek naar alle mannelijke personeelsleden die destijds werkzaam waren in verzorgingshuis ABC waar de moord is gepleegd en waar de zaak naar is vernoemd. Lees HIER het vonnis.

Op vrijdag 4 januari van dit jaar mishandelde een groep van acht jongens op de Vestdijk in Eindhoven een 22-jarige man uit Oirschot. Een storm van verontwaardiging trok over Nederland, niet in het minst omdat de mep- en schoppartij bij – gelukkig – toeval prima in beeld was gebracht door beveiligingscamera’s. En de mishandelaars zich ook nog eens eerder op de stapavond en groupe hadden laten fotograferen. De ‘kopschoppers’, zoals de Nederlandse en Belgische jongens al snel in de media werden genoemd, hielden zich muisstil, maar door de publiciteitshausse herkenden tal van mensen hen – ook gelukkig – op de beelden en konden de heren worden vervolgd. Althans, vier van hen, de rest had weliswaar niet ingegrepen maar verder geen actieve rol vervuld. Dat vervolgen door de Nederlandse justitie ging niet zonder slag of stoot. Met name Brent Leysen, de man die met het meeste enthousiasme had staan inschoppen op het hoofd van het weerloze slachtoffer, bleek huiverig voor uitlevering.

Na alle beroepsmogelijkheden tevergeefs te hebben uitgeprobeerd belandde hij afgelopen week uiteindelijk in een Nederlandse cel. De hoogste Belgische rechter bepaalde vorige week dat Leysen vanwege de ernst van de feiten en omdat hij ouder is dan 16 jaar uitgeleverd mocht worden. Brent meldde zich bij de Belgische politie en werd naar Nederland gebracht. Daar is hij dinsdag officieel aangehouden en zal hij binnen drie dagen worden voorgeleid aan de rechter-commissaris. De inmiddels achttienjarige Leysen wordt verdacht van poging tot doodslag. Theoretisch kan hij daarvoor een forse straf krijgen, als hij wordt berecht als volwassene (max. 15 jaar, afhankelijk van omstandigheden en afloop). Een hoofdregel in het Nederlandse strafrecht is, dat elke jongere in de leeftijd van twaalf tot achttien jaar wordt berecht volgens het – relatief milde – jeugdstrafrecht. Artikel 77 b Sr biedt een rechter echter de mogelijkheid verdachten die ten tijde van het delict 16 of 17 jaar oud waren te berechten volgens het gewone strafrecht. Indien de rechter hier aanleiding voor vindt in de ernst van het misdrijf, de persoonlijkheid van de dader of de omstandigheden waaronder het misdrijf is begaan.

Wellicht zal Brent Leysen dus als volwassene worden berecht. In de – enigszins vergelijkbare – mishandelingszaak tegen grensrechter Richard van Nieuwenhuizen kreeg een volwassen schopper (51) zes jaar toebedeeld. Zoals bekend had die mishandeling echter een dodelijke afloop. Hoewel de rechter ongetwijfeld de blootstelling aan publiciteit etc. zal meerekenen als ‘extra straf’, heeft het er alle schijn van dat Brent wel enige tijd achter de tralies zal blijven. Niet bekend is of hij een first offender is, iets wat de rechter ook mee zal wegen. Naar Belgisch strafrecht kunnen gevangenen die voor de eerste keer vast zitten en meer dan drie jaar hebben gekregen, na 1/3 van hun straf voorwaardelijk vrij komen. In Nederland is dat (voor iedereen die zich netjes gedraagt, ongeacht het aantal ‘vakanties’ dat hij eerder op Zijner Majesteits kosten heeft gehad) na 2/3 van de uitgezeten straf. Of Brent in België zal worden gedetineerd zal pas later blijken.

Nasr S.

Kortgeleden werd in Wageningen de 55-jarige Nasr S. veroordeeld tot 18 jaar cel. Hij had zijn 60-jarige vrouw Marian Heij vermoord door haar tot twee keer toe te vergiftigen. De man is hiermee een uitzondering want, zoals gezegd, worden de meeste gifmoorden gepleegd door vrouwen. Toch is het een man die in Nederland het meest bekend is geworden als gifmoordenaar. We hebben het dan over dokter O. uit Berkel en Rodenrijs. In mei 1954 wordt Johannes Franciscus Albertus Martinus Opdam door de rechter veroordeeld voor de moord op zijn vrouw Arnolda O.-van Eijl. Vier jaar later krijgt hij, net als voor de eerste moord wederom levenslang voor een gifmoord. Het slachtoffer is een medegedetineerde. ‘Dokter O.’ is de enige persoon die in Nederland tot twee keer levenslang is veroordeeld.

John, zoals hij kortweg genoemd wordt, ziet het levenslicht op 30 oktober 1916 als hij op Soerabaja geboren wordt. In 1936 komt hij naar Nederland om te studeren. Zo’n tien jaar later is hij afgestudeerd arts en trouwt hij met zijn geliefde Arnolda. Samen krijgen ze drie kinderen. Het gezin woont in een dorpje waar dokter O. bekend komt te staan als een enigszins norse man die niet bijzonder sociaal in de omgang was. Hij leidt als plattelandsdokter veel bevallingen en heeft als arts een goede reputatie maar een graag geziene gast is hij echter niet. Zo komt hij bijvoorbeeld nooit in de diverse café’s om gezellig te praten of een kaartje te leggen zoals velen dat wel doen. Ook heeft hij geen vrienden of andere omgang met mensen behalve beroepsmatig.

John Opdam aka John O.

Met de jaren die verstrijken, verstrijkt ook de liefde voor Arnolda. John begint zich te irriteren aan haar aanwezigheid in de praktijk en stoort zich meer en meer aan zijn echtgenote. Met zijn schoonmoeder kan hij het al helemaal niet vinden en Nol, zoals Arnolda genoemd wordt, moet dit bezuren. Als in 1951 de nog maar 19-jarige Nellie Aaldering in dienst komt als dienstmeid valt John als een blok voor haar. Er ontstaat een buitenechtelijke relatie en ze hebben regelmatig seks, zelfs in de gezamenlijke slaapkamer van John en Nol. Als Nol achter de relatie komt wordt Nellie ontslagen maar dat weerhoudt haar en John er niet van de relatie voort te zetten.

De relatie tussen John en zijn echtgenote wordt steeds slechter en op een dag laat hij zijn assistente een hoeveelheid van 11 gram cyaankali bestellen. Niemand vermoedt dan nog dat dokter O. dit tijdens een diner bij het stel thuis, aan zijn vrouw zal toedienen en haar, als ze eenmaal ziek in bed ligt, ook nog een dosis morfine injecteert. Arnolda wordt zieker en sterft in de nacht van 24 op 25 september. Volgens dokter O. aan een hersentumor. Eerder dat jaar in 1952 had hij zijn vrouw al eens laten onderzoeken. Haar gezondheid was al broos en dokter O. vertelde zijn collega’s dat hij dacht aan een hersentumor. Artsen die Nol onderzochten vonden echter niets en ze kon weer naar huis. Op dat moment had de dokter al rondverteld dat zijn vrouw ernstig ziek was en snel zou sterven. Zijn geliefde Nellie schreef hij, met haar te willen trouwen wanneer zijn vrouw het leven zou laten.

Na het overlijden van Nol vertrouwt haar moeder de situatie niet en vraagt een andere dokter om zijn bevindingen. Er wordt autopsie verricht en daarbij treft de patholoog sporen van cyaankali aan in het lichaam van Nol. Doordat de lijkschouwer ‘doodsoorzaak onbekend’ invult, neemt de politie de zaak alsnog in onderzoek. Ze ontdekken de bestelling cyaankali en alles bij elkaar wordt John hoofdverdachte.

Dokter John O. voor de rechter

In mei 1954 wordt dokter O. schuldig bevonden aan moord en krijgt hij levenslang. John verklaart onschuldig te zijn en blijft dat volhouden. Tijdens zijn detentie in Leeuwarden leert hij in 1955 Adriaan Lodder kennen. Ook Adriaan heeft zijn vrouw vergiftigd. John en Adriaan kunnen goed met elkaar overweg en maken zelfs een keer een toneelstuk waarin de hele zaak van dokter O. wordt nagespeeld. Het enige verschil zou moeten zijn dat John nu wordt vrijgesproken maar zijn medegedetineerden veranderen het script waardoor hij alsnog ook in zijn eigen toneelstuk schuldig wordt bevonden.

Wanneer Adriaan Lodder in 1958 dood in cel wordt aangetroffen blijkt hij vergiftigd te zijn. Bij dokter O., die een avond ervoor bij hem op bezoek was geweest, wordt een afscheidsbrief aangetroffen. Hierin verklaart Adriaan dat hij een verhouding had met de vrouw van dokter O. en dat hij degene was die haar had omgebracht. Hij zou berouw hebben gekregen toen hij dokter O. leerde kennen en die ‘onschuldig’ vast zat door toedoen van hem. Het verhaal was niet geloofwaardig genoeg, ondank dat dokter O. er van overtuigd was dat hij ermee weg zou komen. Later zal blijken dat John O. van wel meer dingen overtuigd was en in zijn eigen leugens ging geloven.

Politiefoto’s Adri Lodder

De rechter legt hem in 1962 wederom een levenslange gevangenisstraf op, ditmaal voor de moord op Adriaan Lodder. Deze moord heeft dokter O. nooit bekend; hij heeft altijd volgehouden slechts zijdelings betrokken te zijn geweest bij de dood van Lodder. De moord op zijn vrouw Nol, heeft hij alsnog in 1965 toegegeven. In 1975 wordt de inmiddels doodzieke dokter John O. gratie verleend om thuis te mogen sterven. Na nog acht jaar geleefd te hebben overlijdt dokter John Opdam in 1983.

Daarbij verloren Said el Yazidi (21) en Youssef Lkorf (28) het leven. Bennajem stond bekend als vriend van Saïd el Yazidi. Zijn naam circuleerde al langere tijd bij politie en justitie. Hij stond op de Nationale Opsporingslijst vanwege een gewelddadige overval op een juwelier in Leiden, in januari 2012. Daarbij werd zowel op de juwelier als op de politie is geschoten. Het OM verdenkt de opgepakte jongeman van het medeplegen van de moord. Hij zit in alle beperkingen en kan uitsluitend contact hebben met zijn advocaat. Afgelopen vrijdag is de man voorgeleid aan de rechter-commissaris, die besloot dat hij in elk geval nog twee weken in de cel blijft.

Fotocredits: Robby Hiel

Kaïs Mathlouthi heeft bekend te hebben geschoten, maar de raadsman van zijn vermeende helper Mohammad A. wil nader onderzoek laten doen naar telefoongegevens. Dat moet plaats vinden door een onafhankelijke deskundige. Deze informatie kan aangeven of A. op het tijdstip van de moord op of in de buurt van de plaats van het misdrijf was. Een verstandige zet van Roelse, als zijn cliënt inderdaad niet in de buurt was. Onderzoek van telefoongegevens kan heel veel duidelijk maken.

Camilleri citeert een interview met een deskundige van het Nationaal Forensisch Onderzoeksbureau (NFO). Onze vraag: “Je straalt met je telefoon toch altijd een bepaalde mast aan en vervolgens weet justitie precies waar je bent? “Ja en nee. Zo laten ze het vaak voorkomen, maar het is niet waar. Op het platteland kan de dekkingswijdte, zeg maar de cirkel waarbinnen je een mast aanstraalt, zo’n 30 kilometer zijn. In de steden is het in de praktijk, want daar staan veel meer masten, een paar honderd meter. Ideaal dus om iemand op een plaats delict te plaatsen, zou je zeggen. En het OM gebruikt die gegevens dan ook graag en vaak. Maar regelmatig onjuist en onvolledig.”

Schutter Kaïs Mathlouthi

“Elk mastnummer bestrijkt slechts een gedeelte van de cirkel, meestal 120 graden. De cirkel is dus verdeeld in drie even grote delen, sectoren van 120 graden elk. Dus je kan de drie sectoren bijvoorbeeld  A, B en C noemen. Zo’n sector wordt door zo’n soort omgekeerde bloembak worden bestreken. Kijk maar eens omhoog, hoe een zendmast eruit ziet, dan zie je de structuur. Justitie zegt dan: de telefoon van de verdachte straalde zendmast nummer 100 aan, dus hij was vlakbij de plek van de moord, of de overval, noem maar op. Maar als hij sector  100 C aanstraalde, kan dat ook zijn alibi zijn, als de moord is gepleegd in het gebied van sector 100 A. Dat kan een hele andere straat zijn.

Alleen vermeldt justitie de sector nooit. Daar komt nog bij, dat een telefoon altijd het beste, dus sterkste signaal kiest. Een verdachte kan bij wijze van spreken 100 A hebben aangestraald, waar de moord is gepleegd, maar daar niet zijn geweest. Dan stond hij een stuk verderop, maar stond er bijvoorbeeld een groot gebouw tussen zijn telefoon en de mast die hij eigenlijk normaal gesproken aan zou stralen, laten we zeggen mast 200. Dan kiest de telefoon voor een makkelijker en beter signaal (100 A dus) en is hij opeens wel verdachte. Wij adviseren dan ook heel vaak aan advocaten, ter plekke door ons een meting uit te laten voeren. Dat heeft al tot opvallende resultaten voor de verdediging geleid.”

ex-agent Arthur Stafford

Volgens Roelse is het onderzoek van de politie onvolledig geweest en daar zou hij heel goed gelijk in kunnen hebben. Roelse wil dat een onafhankelijk deskundige naar de telefoongegevens kijkt. De rechtbank ging daar – natuurlijk niet zomaar – in mee, met het uitstel tot gevolg. Mondher Bennour (43) werd in de nacht van 12 op 13 september 2011 doodgeschoten voor zijn flat in Almere.

Kaïs Mathlouthi (39) heeft bekend dat hij de trekker heeft overgehaald. M. zit in voorarrest, net als medeverdachten Mohammad A. (27) en Arthur Stafford (46). Stafford is voormalig politieman. Hij nam in het verleden een sportschool in Apeldoorn van Bennour over. Er zouden toen zakelijke conflicten zijn ontstaan, vermoedt justitie.

Op 22 november 2010 werd het lichaam van Lesley Howard Tunk gevonden in een brandende auto op een bospad in Esbeek. Hij had op de dag van zijn dood een afspraak op het woonwagenkamp aan de Castiliëlaan. Lesley Tunk was een beruchte bekende van de politie. Naast wat publiekelijk bekend is geworden, heeft naar verluidt de Criminele Inlichtingen Eenheid (CIE) een twintigtal ordners over deze vermeende huurmoordenaar, die telkens in een zucht wordt genoemd met de de Eindhovense drugsbaron Janus van Wesenbeeck alias ‘Harry Potter’. Een aantal keer vatte het OM Lesley Tunk uiteindelijk tevergeefs voor meerdere moorden in zijn kraag. Lesley Tunk zat bijna vier maanden vast, voor de genadeloos door het hoofd geschoten 35-jarige drugscrimineel Marcel Wilkens, in Brunssum op 23 april 2006. Lesley Tunk kwam ondanks dat de politie bij de woning van Marcel Wilkens een handschoen met DNA en profielafdruk van hem vond, vrij wegens gebrek aan bewijs. In april 2008 linkte de politie Lesley Tunk aan de liquidatie van de 55-jarige Jo van Asten uit Leende, op de Fressevenweg in Bergeijk. Ook onder deze verdenking wist Lesley Tunk uit te komen bij justitie. Echter niet in de onderwereld oftewel bij het Gilde……

Janus van Wesenbeeck aka ‘Harry Potter’

Op 30 januari 1009 werd een woning van Lesley Tunk beschoten vanuit een personenauto. Op de bank zat de 20-jarige Schiedammer Adi Nahr, de vriend van Lesley Tunk’s dochter, gezellig op visite bij zijn schoonfamilie. Adi Nahr werd in de kogelregen dodelijk getroffen. Het had nauwelijks iets gescheeld of ook de andere aanwezigen waren door de kogelregen geraakt. De dader vlucht met een handlanger in een BMW die niet veel later brandend wordt gevonden op de Achtseweg-Zuid in Eindhoven. De actie zou volgens Belgische onderzoekers mogelijk te maken hebben met een moordopdracht die Tunk had gekregen van Janus van Weesenbeeck. Lesley Tunk zou de Britse topcrimineel Walter Douglas moeten liquideren, die Van Weesenbeeck zou zien als een rivaal. Dat gegeven is echter blijven hangen en kon nooit worden hard gemaakt. Zeker is dat deze aanslag en Lesley Tunk’s eigen dood alle ingrediënten bevatten van openstaande bonnetjes in het criminele milieu.

Burgemeester Rob van Gijzel van Eindhoven noemde de liquidatie destijds een voorbeeld van een gewelddadige strijd tussen drugsbendes in Brabant. Janus van Wesenbeeck zou er met Lesley Tunk als bedrijfsleider een hele bedrijfsdivisie op na houden die zich bezighield met het afpersen van reizigers. Janus van Wesenbeeck maakte daardoor veel vijanden en wellicht ligt daar het motief dat er al drie keer een aanslag op zijn leven is gepleegd. Zo werd hij door Piet Pfaff uit Eindhoven neergeschoten op een parkeerplaats van de McDonalds in Best. Hij raakte daarbij verlamd aan zijn rechterarm. Dankzij infiltratie van Belgische undercover agenten in de organisatie van de drugsbaron is ‘Harry Potter’ voorlopig een lange tijd opgesloten. Met het schaamrood op de kaken heeft het OM vandaag toegegeven dat de vijf van het woonwagenkamp aan de Castiliëlaan in Eindhoven niet worden vervolgd: “We hebben moeten constateren dat de moord op Lesley Tunk niet is op te lossen.”. De reactie hierop van de woonwagenfamilie is een voor de hand liggende: “hadden ze dat allemaal niet eerder kunnen bedenken en hoe zit het met alle schade die men heeft aangericht?”

Onschuldig slachtoffer Adi Nahr, de vriend van Lesley Tunk’s dochter

Een baby die te vondeling wordt gelegd is tegenwoordigheid dus een zeldzaamheid. Vanmorgen rond 6:05 uur vond een voorbijganger een huilend jongetje van 3 dagen oud hulpeloos in een Roermonds plantsoen aan de Wilhelminalaan in het stadsdeel Maasniel. Als een Mozes lag hij in een doek gewikkeld. De politie heeft er voor zorggedragen dat de baby naar het ziekenhuis is gebracht ter controle. Hij is 50 centimeter lang en weegt 3700 gram. Naar omstandigheden maakt het kereltje het goed. Rechercheurs zijn nu op zoek naar de familie en hebben bovenstaande foto vrijgeven. Een ieder die meer weet over deze ‘Mozes’ wordt verzocht contact op te nemen met de politie middels het speciale telefoonnummer 0800 – 60 70.

Raul ‘Bolle’ Jacinto Martinez

Op 4 juni, bijna een maand na de moord op Helmin Wiels, vindt de politie een in stukken gehakt lichaam aan de Noordkust van Curaçao. Meerdere officieuze bronnen melden, dat de lichaamsdelen van de 30-jarige Raul Jacinto Martinez aka ‘Bolle’ zouden zijn, een inwoner van de wijk Koraalspecht. Het Openbaar Ministerie (OM) van Curaçao wil dit, zoals dat zo mooi heet, ‘in het belang van het onderzoek bevestigen noch ontkennen’. Een ambtelijke uitdrukking voor ‘shit, hoe weten jullie dat?!’. En als OM-woordvoerder Reginald Huggins wordt doorgevraagd over het gevonden lijk, of dat mogelijk connecties heeft met de liquidatie van Wiels, slaan bijna letterlijk alle deuren dicht. Terwijl het verband, op zijn zachtst gezegd, toch wel enigszins aanwezig lijkt .. Sinds 16 mei, de dag waarop de vermoedelijke vluchtauto (een goudkleurige Kia Picanto) van de moordenaars van Helmin Wiels is gevonden, blijkt ook Raul Jacinto Martinez spoorloos verdwenen. Kan toeval zijn natuurlijk. Maar die kans neemt ‘een beetje’ af wanneer blijkt dat de Kia een huurauto is. Ten tijde van de moord gehuurd door: Raul Jacinto Martinez.

Criminele bende

Op 20 mei vindt de politie weer een andere auto. Ditmaal in de Zoutpannen bij Vaerssenbaai, een ruig natuurgebied dat voornamelijk wordt bezocht door mountainbikers en toeristen die de daar levende flamingo’s willen zien. Op de achterbank van de aangetroffen auto ontdekt de politie een grote hoeveelheid bloed. Zoveel, dat het niet anders kan dan dat het in spoorloze slachtoffer wel moet zijn overleden. Tevergeefs zoekt een flinke politiemacht naar een lichaam. Wel slaagt de politie erin, de gevonden auto te linken aan Raul Jacinto Martinez en zijn overbuurjongen. Die is vooral bekend onder de bijnaam ‘Pretu’. Pretu betekent ‘zwart’ in het Papiamento; Bolo Pretu is overigens de naam van een Antilliaanse delicatesse, zwarte taart. Waar de bijnaam dan ook vandaan komt, al snel blijkt dat de ‘zwarte’ net als de ‘Bolle ook al wordt vermist. Beiden zijn volgens justitie lid van dezelfde criminele bende in Koraal Specht.

Pretu & Monster

Op 31 mei en 12 juni doet de politie in hun beide woningen huiszoekingen. Met speciale apparatuur, waaronder luminol lampen, wordt gezocht naar bloedsporen. De politie zwijgt over het resultaat. Bronnen binnen het onderzoeksteam laten zich echter ontvallen dat er duidelijke aanwijzingen zijn gevonden dat Raul Jacinto Martinez de chauffeur moet zijn geweest van de goudkleurige Kia Picanto, die als vluchtauto werd gebruikt om van de plek op Marie Pampoen weg te komen. En Pretu zou de passagier/hitman zijn geweest. Ondertussen gebeurt er op 16 mei in Nederland iets wat ontegenzeggelijk verband lijkt te houden met deze zaak. Op een parkeerplaats langs de A6, ter hoogte van Zeewolde, worden twee mannen aangehouden. Zij zouden een moordaanslag hebben beraamd op een Curaçaoënaar uit Rotterdam en daarvoor op 15 mei vanuit Curaçao naar Nederland zijn afgereisd, vermoedt justitie. Maar de mannen worden bij gebrek aan bewijs vrij gelaten. En de Nederlandse misdaadjournalistiek vraagt zich af hoe justitie überhaupt achter de vermeende intenties van het tweetal is gekomen. Een van de twee gaat op 20 mei terug naar Curaçao. Op het vliegveld wordt hij echter opgewacht door de RST en aangehouden op verdenking van moord. De man blijkt de bijnaam ‘Monster’ te hebben. Monster, die zijn naam niet echt te danken schijnt te hebben aan persiflages uit films, is lid van dezelfde bende als de voornoemde Bolle en Pretu. Dezelfde bronnen die al heel veel cruciale informatie hebben aangedragen weten het zeker: Monster is de schutter die Helmin Wiels doodschoot.

Houdbaarheid

Hoogstwaarschijnlijk heeft het Recherche Samenwerkings Team Monster weten te overtuigen dat hem op Curaçao hetzelfde lot wacht als Bolle. In de Bon Futuro gevangenis is Monster in ieder geval niet gedetineerd. Aannemelijk is dat het RST hem ergens op een veilige plaats in bewaring houdt, om hem tot een bekentenis te brengen en te weten te komen wie de opdrachtgever was van de moord op politicus Helmin Wiels. Mogelijk krijgt Monster vandaag al gezelschap van de tot zaterdagavond vermiste Luigilorenzo B., alias Pretu. Die werd namelijk afgelopen weekend in Zoetermeer gevonden en door de politie gearresteerd, conform een rechtshulpverzoek van Curaçao. Vanmiddag kwam de 26-jarige crimineel begeleid door justitiemedewerkers op het eiland aan, na op zondag te zijn voorgeleid aan de Rechter Commissaris in Rotterdam. Pretu blijkt een neef van de minister van justitie, een partijgenoot van de vermoorde politicus Wiels. Bij politieke moorden horen allerlei intriges; de moorden op Wiels en de vermeende medepleger van de moord Raul ‘Bolle’ Jacinto Martinez lijken ook onderdeel uit te maken van een ingewikkeld complot. De redactie van Camilleri volgt de ontwikkelingen op locatie nauwgezet. Het laatste woord is vooralsnog aan het OM op Curaçao, om de buitenwereld te informeren over de houdbaarheid al deze officieuze informatie. Voorlopig zwijgt het OM in alle talen … om het maar weer in mooie ambtenarentaal te zeggen: bevestigt noch ontkent … Dus: de bronnen zitten zeer waarschijnlijk goed …

Een 21-jarige verdachte van terrorisme die voorlopig in vrijheid was gesteld, is donderdag opnieuw aangehouden in een trein in Duitsland. Hij was onderweg naar Istanbul toen hij bij een controle tegen de lamp liep. De man heeft zich niet gehouden aan de voorwaarden die de rechtbank bepaalde bij de schorsing van zijn voorlopige hechtenis. Hij moest op een adres in Amsterdam verblijven. De  man was in maart 2012 aangehouden vanwege mogelijke betrokkenheid bij terrorisme. Bij doorzoeking van zijn woning werd beslag gelegd op 10 meter ontstekingslont, een kilo aluminiumpoeder en een groot aantal dvd’s met materiaal over de jihad. De man zocht ook op internet naar handleidingen om zelf explosieven te vervaardigen. Het Openbaar Ministerie zal dinsdag opheffing van de schorsing van de voorlopige hechtenis vorderen bij de rechtbank. (Bron: OM)

Alle zeven verdachten werden schuldig bevonden aan het medeplegen van doodslag op Nieuwenhuizen. De 51-jarige El-Hassan D. krijgt zes jaar gevangenisstraf voor het medeplegen van doodslag op grensrechter Richard Nieuwenhuizen. Zijn 16-jarige zoon Yassine, die als enige heeft toegegeven Richard Nieuwenhuizen te hebben geschopt, krijgt twaalf maanden cel, waarvan twee voorwaardelijk. De andere verdachten krijgen 24 maanden cel, waarvan zes voorwaardelijk. De straffen zijn conform de eis van Justitie. Alle minderjarige verdachten krijgen bovendien een proeftijd van twee jaar en moeten zich verplicht laten begeleiden door Jeugdzorg.

De rechtbank liet maandagmiddag weten de getuigenis van de zoon van Richard Nieuwenhuizen ‘zwaar te laten meewegen’ in het vonnis. Mykel Nieuwenhuizen stond er met zijn neus bovenop toen zijn vader ernstig werd toegetakeld. Van de zeven verdachten waren er drie aanwezig in de rechtbank van Lelystad: de 51-jarige D, zijn zijn 16 jarige zoon Yassine en de 17-jarige Othman. De zaak, beter bekend als het ‘grensrechterzaak’ leidde zowel Nationaal als Internationaal tot een golf van afschuw en verontwaardiging binnen en buiten de voetbalwereld. Het Openbaar Ministerie (OM) liet weten tevreden te zijn met de veroordelingen en dat de rechtbank met de maximale straffen een “heel stevig signaal” afgegeven.

Gerard Spong, raadsman van de 51-jarige El-Hasan D., heeft uitvoerig betoogd dat het niet vaststaat dat Richard Nieuwenhuizen is overleden aan het geweld dat op hem is toegepast. Een door hem ingeschakelde Britse patholoog, Christopher Milroy, ontdekte een genetische afwijking in de aderen van Nieuwenhuizen. Gerard Spong verder: “Wij zijn het evident niet eens met dit vonnis. Het is innerlijk tegenstrijdig. De rechtbank zegt zich te baseren op objectieve getuigen en gebruikt vervolgens de verklaringen van Mykel Nieuwenhuizen, de zoon van de grensrechter. Die is natuurlijk niet objectief, hij is direct belanghebbend, want het gaat om zijn vader.” Gerard Spong tekende direct na afloop van de uitspraak hoger beroep aan bij de griffie van de rechtbank.

Fotocredits: TMG